Pisanie to moje zamiłowanie | blog o pisaniu i nie tylko

Moi Drodzy! Kwestia, którą chcę pokrótce dotknąć w tym tekście, pośrednio przewijała się już na blogu Pisanie to moje zamiłowanie; choćby we wpisie Od trolla i hejtera wolę AFK-era | Pisanie #8 >>> . Jest to jednak sprawa tak ważna, że warto o niej mówić i pisać jak najczęściej. Od czasu do czasu w mediach słyszy się, że każdy kto będąc w stanie wskazującym siada za kierownicą, jest potencjalnym zabójcą. Bardzo dobrze, że tego typu kwestie są poruszane, bo rzeczywiście dotyczą arcyważnej sprawy. Chyba jednak zbyt rzadko mówi się i pisze o innej, również niesłychanie ważnej sprawie, jaką jest siadanie przed... klawiaturą komputera czy laptopa. Co gorsza, każda osoba, która decyduje się zasiąść i coś napisać, wcale nie potrzebuje używek, żeby świadomie lub nieświadomie wyrządzić komuś poważną krzywdę, a nawet zabić; nie tyle nawet cieleśnie (choć pośrednio może i do tego dojść), co zdecydowanie częściej psychicznie czy duchowo. fot. Pixabay.com (jarmoluk) Może n...

Witajcie w nowym roku! W związku z tym, że to pierwszy wpis na blogu pisanietomojezamilowanie.blogspot.com w 2020 r. przyjmijcie najserdeczniejsze życzenia, aby ten nowy czas był dla Was wszystkich bardzo udany i obfitujący również w literackie sukcesy. Mniej więcej rok temu ukazał się tekst, w którym podsumowałem krótko 2018 r. i przedstawiłem, czym będę się zajmować w 2019 r. Zerknijcie tam dla przypomnienia >>> fot. geralt, Pixabay.com Czy udało się zrealizować plany na 2019 r.? Myślę, że w głównych zarysach jak najbardziej tak. Przede wszystkim zgodnie z zapowiedzią ukazywały się na blogu kolejne odcinki mojej powieści >>> W sumie ukazało ich się do tej pory 7 >>> Opublikowałem również tekst, w którym zgodnie z inną zapowiedzią wrzuciłem rady dotyczące pisania i część tekstów , jakie napisałem dla portalu polskiFR.fr Bardzo ważnym tekstem był również ten odnoszący się do premiery mojej debiutanckiej książki >>> Z okazj...

W tym ostatnim tekście 2019 r. na blogu pisanietomojezamilowanie.blogspot.com oddaję w Wasze ręce trzy moje subiektywne rady dotyczące tego jak dobrze pisać. Oczywiście nie uważam się za żadnego guru pisarskiego, dlatego użyłem słowa "subiektywne". Niemniej chciałbym się z Wami podzielić kilkoma wskazówkami, które gdzieś tam zrodziły się we mnie w trakcie przygotowywania kolejnych tekstów w mojej pracy twórczej. Odsyłam Was też przy okazji do innego tekstu, w którym również znajdziecie inne porady pisarskie . fot. Comfreak, Pixabay.com odważ się - dla bardzo wielu potencjalnie znakomitych pisarzy czy też generalnie rzecz ujmując ludzi związanych w jakiś sposób z pisaniem brak odwagi do rozpoczęcia pisania jest najpoważniejszą przeszkodą, która może nawet doprowadzić do zmarnowania talentu twórczego. Dlatego też nie warto zrażać się początkowymi porażkami i negatywnymi opiniami. Jeśli rzeczywiście mamy talent i jesteśmy predysponowani do pisania, prędzej czy póź...

Czas na już siódmy odcinek powieści. Serdecznie zapraszam do lektury poprzedniego >>>  i tego, który przed Wami. Przyjemnego czytania! fot. Yomare, Pixabay.com Rozdział II (#3) Z rozmyślań wyrwała Siemka prośba mamy: Może opowiesz mi teraz ty, co cię spotkało dzisiaj, gdy poszliście z kolegami do centrum Terazanu? Siemisław czuł, że nie może ukryć przed mamą żadnego szczegółu i też tak naprawdę nie miał zamiaru. Wiem, że wy nie pochwalacie naszych wizyt w pobliżu wojsk Omenirionu, ale nam chłopakom trudno się nieraz powstrzymać. Niezależnie jak by oceniać Omenirion, ich uzbrojenie jest super. I dzisiaj też tam właśnie poszliśmy i skryci w bezpiecznym miejscu patrzyliśmy się jak sobie tamci wesoło gwarzą przy jednej z karczm na rynku; rozsiedli się wygodnie – opowiadał Siemko i gdy doszedł do decydującego momentu opowieści wytężył zmysły, żeby wszystko dokładnie sobie przypomnieć i mówił dalej – i wtedy zdarzyło się coś dziwnego. W pobliżu ta...

Drodzy powieściolubcy :) W poprzednim odcinku rozpoczęliśmy narrację drugiego rozdziału mojej powieści. Dzisiaj ciąg dalszy, m.in. o niezwykłej rozmowie matki z synem. Kto jeszcze nie czytał zapraszam do lektury wcześniejszego odcinka >>>. I jedziemy dalej! fot. Myriams-Fotos, Pixabay.com Rozdział II (#2) Siemisław Baszta nie od razu odpowiedział, ale widać było, że zmaga się z sobą i szuka najlepszych słów, żeby opowiedzieć o szczegółach zajścia. Pani Baszcina postanowiła przyjść mu z pomocą: To może najpierw ja opowiem o tym, co mnie spotkało, gdy byłam tylko cztery lata starsza od ciebie. – Siemisław spojrzał na mamę, a ta kontynuowała swoją opowieść. – To było na krótko przed moim ślubem z tatą. Bardzo się cieszyłam, ale jednocześnie miałam w sobie dość spore obawy, jak to wszystko przebiegnie i czy w ogóle podołam roli żony i matki. I tak pewnego razu, gdy tata pojechał do miasteczka załatwić kilka przedślubnych spraw ja krzątałam się w moim r...

Moi Drodzy! Ostatnio skończyliśmy pierwszy rozdział mojej powieści. Dzisiaj zapraszam do lektury początkowego fragmentu rozdziału drugiego. Dowiecie się m.in. z kim i o czym rozmawiał Domarad Baszta po tajemniczym zajściu z jego starszym bratem w trakcie wyprawy do centrum Terazanu, leżącego w północnym Naanaku. Kto jeszcze nie czytał zapraszam do lektury poprzedniego odcinka >>> , żeby nie stracił wątku i życzę przyjemnego obcowania z literaturą. fot. simonprodl, Pixabay.com Rozdział II (#1) Ja nie wiem co mu jest. Powiedziałem wam jak było. I to właśnie nie pierwszy raz, ale dzisiaj już przegiął. – Domarad stał z założonymi rękami, oparty o ścianę tuż przy kuchennym oknie. Jego twarz zdradzała stan głębokiego zamyślenia: czoło miał zmarszczone, wzrok utkwiony w jeden punkt, usta zaciśnięte i lekko przekrzywione w jedną stronę. Przy stole siedzieli rodzice braci Basztów. Oboje byli bardzo przejęci opowiadaniem młodszego syna na temat zajścia jakie ic...

Drodzy powieściożercy ;) Dzisiaj kończymy pierwszy rozdział powieści. Zobacz kogo spotkają nasi bohaterowie i co niezwykłego przytrafi się Siemisławowi. Oczywiście zaglądnijcie do poprzednich odcinków, żebyście byli w temacie >>> . Rozdział I (#4) Wtem do uszu chłopców dobiegły odgłosy wydawane przez liczne kopyta koni, a po kilku chwilach dostrzegli oddział Omeniriończyków. Naliczyli 10 zbrojnych. Przewodził im dowódca, najwspanialej wystrojony. Jeźdźcy przejechali szeroką uliczką i dostali się na rynek. Przechodnie spoglądali na nich i coś do siebie szemrali rzucając wiele niechętnych, a nawet wrogich spojrzeń. Wśród nich te najbardziej zuchwałe i pełne gniewu malowały się na oczach i twarzach Siemka, Domika i Skutera, a w nieco mniejszym stopniu Żółcika. Tylko kamienna mina Munia w zasadzie nie zdradzała żadnych poruszeń; może nawet stała się teraz jeszcze bardziej posępna, wytężona, niemal posągowa. Podejdziemy bliżej. Za mną! – Siemisław dał znać towarzyszom...